Bu yılın en beğendiğim albümü oldu Iradelphic. Çıktığı günden bu yana sürekli dinliyorum. Dinlemekten mazoşistçe bir zevk alıyorum. Kulaklığı kulağıma geçirmemle serin bir dünyaya göç ediyorum. Martina Topley-Bird'in sesine saygı duydum. Bazı parçalara vokallik yapmış, çok yakışmış. Özellikle Com Touch, Secret, Ghosted albümün bağımlılık yapan parçaları. Hele albümün açılış parçası Henderson Wrench yok mu! Uzay boşluğunda salınıyor insan dinlerken.
Clark her seferinde daha farklı bir çalışmayla karşımıza çıkıyor evet, fakat, zannediyorum ki, Iradelphic en farklısı. Chris Clark'ın bilgisayarlardan sıkıldığını söylemesi de bu iddiayı destekliyor. İki ay boyunca elini "gerçek" gitara alıştırmış ve Henderson Wrench gibi muhteşem bir şeyi ortaya çıkartmış. Elektronik detayların daha makul miktarda kullanıldığı, gerçeğe olabildiğince yakın bir albüm olmuş Iradelphic. Sütlü kahve gibi, ağzıma layık, midemde ağrılara sebep olmuyor.
Bu sene kış sert geçecek belli ki. Yağmurlu ve kasvetli günlerde arkadaşım olmaya devam edecek bu albüm.
No comments:
Post a Comment